‘Een stukje taart veranderde mijn leven’

‘Op een dag stond er een leprapatiënt in mijn spreekkamer met aan zijn voet een zweer tot op het bot. Ik vertelde hem dat hij precies moest doen wat ik zei, anders zou hij zijn voet verliezen. De patiënt, een bedelaar, verbleef lange in de omgeving van de kliniek en verzorgde zijn voet zoals ik hem had gezegd. De zweer genas en uit dankbaarheid bracht de man een traditionele taart naar mijn kantoor’.

 

Verhaal Dokter Lin Myanmar bannerDr. Kyaw Kyaw Lin herinnert het zich nog levendig: ‘Er zaten die dag vijf of zes patiënten in de wachtkamer. Als laatste kwam de bedelaar binnen. Hij zette een stuk taart voor me neer. Ik keek ernaar en wist niet wat ik moest doen. Als arts wist ik heel goed dat de bedelaar niet meer besmettelijk was, dat ik geen lepra van hem kon krijgen. Maar toch wilde ik niet van het gebak eten. Waarom niet? Geen idee.’ Dr. Lin lacht op zijn ingetogen manier, een klein beetje beschaamd. ‘Misschien vanwege het stigma.’

 

Een belangrijke les

Dr. Lin oogt jonger dan zijn veertig jaar, al heeft hij enkele grijze haren. Door politiek onrustige periodes in Myanmar studeerde hij pas op dertigjarige leeftijd af als arts. Met zachte stem vertelt hij dat hij in 2002 werd overgeplaatst naar het nationale lepraprogramma. Lepra was vrijwel nieuw voor hem: buiten de twee weken stage in een leprakliniek tijdens zijn opleiding had hij nooit een leprapatiënt gezien. Aanvankelijk moest hij vooral kantoorwerk doen. Zelf nam hij het initiatief om het veld in te gaan, om leprapatiënten te bezoeken. Van de bedelaar leerde hij dat leprabestrijding niet stopt bij de genezing. Een belangrijke les die grote invloed had op zijn loopbaan als arts.

 

‘Zelfs ik wilde zijn eten niet’

Het was traditioneel gebak, niet erg duur, maar voor een man die zijn geld verdient met bedelen moet het een behoorlijke uitgave zijn geweest. Vijf minuten, tien minuten gingen voorbij zonder dat dokter Lin en de leprapatiënt iets zeiden. ‘Ik verzon uitvluchten, wilde de taart naar de keuken laten brengen. Maar daar zou ik de man onnoemlijk mee kwetsen. Ik wist: als ik nu geen stukje neem, laat ik zien dat ik bang ben, dat zelfs ik niets van hem wil eten.’ Dr. Lin dwong zichzelf om een klein hapje te nemen. De bedelaar barstte in huilen uit, zo dankbaar was hij. ‘Ik had hem niet alleen genezen, maar nu had ik ook gegeten van voedsel dat hij had me had aangeboden. Dat was het moment waarop ik besloot me volledig in te zetten voor leprapatiënten.’

 

Werken aan stigma Dr. Lin overwon op eigen kracht de vooroordelen waarmee hij naar leprapatiënten keek, maar dit lukt niet iedere gezondheidswerker. Lepra is één van de meest gestigmatiseerde ziektes. Leprapatiënten kunnen niet altijd terecht bij reguliere ziekenhuizen, verliezen hun baan of partner als bekend wordt dat ze lepra hebben. Ook na hun genezing blijft het stigma of taboe aan hen kleven. Wereldwijd worden miljoenen zieken niet behandeld door stigma.

E-mailnieuwsbrief

 

 

Volg ons ook op:

  fb   twitter   youtube   LinkedIn follow logo