Een lach vol moed

Blog7 foto2

Tijdens ons verblijf hier hebben we indrukwekkende verhalen gehoord. Zo bezochten we op een het bejaardentehuis van Quy Hoa en gingen we gesprekken aan met ouderen die lepra hadden. We hebben vele verschillende verhalen gehoord, maar het verhaal van Nguyen Phuc raakte ons het meest. 

 

Nguyen zat op de grond en verwelkomde ons vriendelijk toen we vroegen of we met hem konden praten. Hij zat in kleermakerszit en had wonden op zijn ellebogen en knieën. Deze waren open en geïnfecteerd. Hij vertelde ons dat dit kwam doordat hij veel moeite had met opstaan en daardoor zichzelf makkelijk bezeert op die specifieke plekken.

 

Ook vertelde hij dat zijn ouders waren overleden toen hij nog erg jong was. En alsof dat nog niet genoeg was verloor hij later in zijn leven ook zijn vrouw, omdat hij lepra had gekregen en zij dat niet accepteerde.

 

Leprabarrière

Nguyen had dus vrij veel probleem, maar wat hem het meest raakte ging om zijn broer. Zijn broer woont in een ander dorp die in principe op loopafstand is. Het probleem is echter dat hij zijn broer niet mag bezoeken door zijn ‘aandoening’. Hij zit dus de rest van zijn leven opgesloten in het lepradorp.

 

Blog7 foto1

Sterke levensfilosofie

Toen wij dit verhaal hoorden, maakte het een grote indruk op ons. Maar doordat hij continu een lach op zijn gezicht had, sprak het ons ook moed toe. De manier waarop hij naar het leven keek en hoe hij daarop anticipeerde, was werkelijk waar indrukwekkend. Dit is een man die weinig heeft, vele tegenslagen en telleurstellingen kent. Maar dit is ook een man die als levensfilosofie heeft dat je altijd moet doorgaan met een lach op je gezicht.

 

 

Blog 7

Van Rahul

 

 

 

Terug naar Blogs: Durf jij mee 2016 >> 

 

E-mailnieuwsbrief

 

 

Volg ons ook op:

  fb   twitter   youtube   LinkedIn follow logo