Uitsluiting door lepra

Ieder jaar komen er wereldwijd nog steeds ruim 200.000 nieuwe leprapatiënten bij. Hoewel lepra makkelijk te genezen is bij een tijdige diagnose, hebben ongeveer 6 miljoen leprapatiënten levenslang te maken met stigma, vooroordelen en discriminatie. Ze worden hard getroffen: ze worden vaak door hun omgeving vermeden of zelfs verstoten, en mogen vaak niet naar school, werken of trouwen. Veel leprapatiënten houden daarom hun ziekte geheim, ook voor familie en vrienden.

Veel angst en depressie onder leprapatiënten

Het hardnekkige stigma brengt bij leprapatiënten veel leed teweeg. Bijna de helft van alle leprapatiënten heeft te maken met psychische klachten, zoals depressie of een angststoornis. Ook bestaat onder leprapatiënten een verhoogd risico op zelfdoding.

Lepra verdient geen stigma

Lepra de wereld uit helpen, is niet alleen een medische zaak. In een wereld waarin uitsluiting door lepra aan de orde van de dag is, is het belangrijk dat we blijven vechten tegen dit vreselijke stigma. Leprapatiënten moeten kunnen meedoen in de samenleving, zichzelf kunnen zijn en erbij horen. Help mee het stigma te doorbreken!

Josiane lijdt onder het stigma

Josiane lijdt iedere dag onder het stigma

Uitgelachen en gepest
“Ik doe er alles aan om mijn ziekte verborgen te houden voor mijn omgeving. Zelfs voor mijn man en kinderen. Waar ik woon in Brazilië is het altijd warm, maar ik verstop mezelf in lange broeken en blouses met mouwen. Mijn lichaam is bezaaid met donkere vlekken door lepra, vooral mijn armen en benen. Ik word regelmatig uitgelachen en gepest om mijn kleding. Niet alleen op straat, maar ook op Facebook.”

Ontslagen
“Vóór mijn diagnose werkte ik bij een callcenter. Toen de bedrijfsarts mijn ziekmelding beoordeelde, had hij het vermoeden dat ik lepra had. Ik werd ontslagen. Omdat ze bang waren voor besmetting. Dat kwetste me enorm. Ik schakelde een advocaat in om mijn ontslag aan te vechten, maar ze boden me alleen een kleine ontslagvergoeding. Ik weigerde het geld te accepteren.”

Depressieve gedachten
“Nu ik thuis zit, zorg ik vooral voor mijn jongste zoon Fernando. Als ik hem naar school heb gebracht, ga ik op bed liggen en doe ik helemaal niks meer. Het mag voor mij afgelopen zijn. Ik houd dit niet meer vol. Het enige lichtpuntje in mijn leven is de zelfzorggroep waar ik lid van ben. Ik ga er zo vaak als ik kan naartoe. Het is de enige plek waar ik openlijk over mijn ziekte kan praten.”

Lees het hele verhaal van Josiane.

Schrijf u in voor de e-mailnieuwsbrief of volg ons op social media.