‘Door gebrek aan leprakennis werd ze te laat geholpen’

Namasté! Ondertussen ben ik alweer twee weken in Varanasi, India en is er veel gebeurt. De cultuurshock was groot! Het lijkt alsof in India alles vertienvoudigd: er zijn veel meer mensen, lawaai, verkeer en de temperatuur ligt veel hoger! Maar, daarentegen zijn de mensen ook extreem hartelijk en vriendelijk naar ons toe.

 

Aranka2 Hiirawati fotoDeze eerste twee weken ben ik vooral bezig geweest met het opstarten van mijn onderzoek. Allereerst zijn we naar het District Leprosy Office (DLO) geweest in Chandauli District. Hier wordt hard gewerkt aan het voorkomen, genezen en monitoren van lepra. Het DLO heeft ons op weg geholpen door dorpjes aan te dragen waarin lepra relatief vaak gesignaleerd wordt, zodat wij daar naar de ideeën over lepra kunnen vragen aan de inwoners. Wat me opviel, was dat de mensen die bij het DLO werken, met weinig middelen zoveel kunnen bereiken! En dat ze ontzettend toegewijd zijn aan hun werk. Fysiotherapeuten, bijvoorbeeld, leggen huisbezoeken af waarvoor ze soms 35 km moeten reizen binnen Chandauli District, om leprapatiënten te ondersteunen.

 

Warm ontvangst

Tijdens het testen van de vragenlijst in Chandauli District komen we veel bij mensen binnen in huis en trekken we veel bekijks. De mensen zijn ontzettend vriendelijk: overal waar we komen krijgen we direct water en eten aangeboden. Op een bepaald moment kwam er ook een oudere vrouw naar mij toegelopen die mij aansprak. Onze aanwezigheid en het feit dat wij over lepra praatten was namelijk als een lopend vuurtje rondgegaan in het dorpje!

 

‘Wondermiddelen’

De vrouw die mij aansprak heette Hiirawati en heeft op haar 55e lepra ontwikkeld. Inmiddels is ze 80 jaar oud. Toen Hiirawati wat plekjes op haar bovenarm kreeg, dacht zij er in eerste instantie niet veel van, tot ze op een gegeven moment merkte dat ze er geen gevoel meer in had. De dorpsdokter vertelde haar dat ze hard moest werken, veel water moest drinken en meer moest bidden voor beterschap. Toen haar ziekte verergerde is ze dit advies blijven volgen, ondanks dat ze ook misvormingen aan haar handen, voeten en gezicht ontwikkelde. Hierdoor durfde Hiirawati uiteindelijk haar huis niet meer uit en dat alleen nog haar kinderen op bezoek kwamen. Ze vereenzaamde sterk. Pas na lange tijd is Hiirawati overgehaald om naar een ziekenhuis gegaan, in plaats van naar de lokale dokter. Vanuit het ziekenhuis kreeg zij medicijnen (“wondermiddelen” noemde ze het zelf) mee, die de progressie van de ziekte stopten.

 

Ondanks handicap

Hiirawati benadrukte dat wat haar het meest speet, was dat zij niet eerder naar het ziekenhuis was gegaan en te lang naar de dorpsdokter had geluisterd. Nu, door haar leeftijd en ervaring, wordt Hiirawati weer wat meer gerespecteerd door haar gemeenschap, ondanks haar handicap. De gemeenschap vindt dat ze veel betrouwbare kennis in huis heeft over lepra en ze vertelde trots dat zij mensen, bij wie ze symptomen van lepra vermoed, altijd direct doorstuurt naar het ziekenhuis voor hetzelfde “wondermiddel” als dat zij heeft gekregen! Ze vertelde wel dat door haar lepra, ze ontzettend eenzame tijden heeft gekend. Tegenwoordig is ze weer veel samen met haar kinderen en kleinkinderen, die tijdens ons gesprek ook niet van haar zijde weken. Zij zorgen goed voor haar, omdat Hiirawati zelf bijna geen fysiek werk meer kan verrichten. Ondanks alles wat Hiirawati heeft meegemaakt, kwam ze op ons over als een heel krachtige vrouw!

 

Leprakennis kan het verschil maken

Haar verhaal maakt goed duidelijk waarom het werk van NLR zo ontzettend belangrijk is. Hiirawati had, mits zij zelf een beetje kennis van zaken had gehad, veel eerder naar het ziekenhuis kunnen gaan. Hierdoor hadden haar beperkingen, en bijbehorende eenzaamheid voorkomen kunnen worden! Een klein beetje kennis over lepra, had voor haar een wereld van verschil kunnen maken!

 

Aranka2 kledingwinkel2

Foto kledingwinkel: Deze foto geeft aan hoe hartelijk de mensen zijn en in welke omgevingen wij onze vragenlijsten afnemen. We werden de winkel binnengehaald, moesten gaan zitten, kregen water aangeboden en de mensen waren heel bereidwillig om onze vragenlijst te beantwoorden. De kinderen van de winkeleigenaar waren erg nieuwsgierig, en wilden graag erbij komen zitten. In het midden van de foto zit Aakash, de winkeleigenaar, rechts van hem zitten zijn twee kinderen. Tegen de muur zit Aakash, de vertaler.  

Aranka2 Tajpur2

Foto Tajpur: Vooraan: Abu Singh, deze meneer heeft onze vragenlijst beantwoordt. Deze foto laat duidelijk zien dat wij opvallen, zodra we een dorpje binnenkomen. Mensen kijken naar ons, komen naar ons toegelopen en zijn heel nieuwsgierig.

Aranka2 DLO Office

Foto DLO Office: Aan het hoofd van de tafel: Aakash, de vertaler binnen mijn project In het midden: Mr. Tapesay, lepracoördinator van het Chandauli District ziekenhuis Helemaal links: Mr. Singh, een fysiotherapeut betrokken bij huisbezoeken van leprapatiënten.

 

  

Blog geschreven door Aranka,

India, 12 april 2017

 

 

 

 

E-mailnieuwsbrief

 

 

Volg ons ook op:

  fb   twitter   youtube   LinkedIn follow logo