Nyangwa Mutse Nigeria

'Ik doe er weer toe'

 

Nyangwa Mutse (32) uit Nigeria heeft, in het lepradorp waar hij woont, een klein stukje grond waarop hij eigenhandig een rij bananenbomen plantte. Om zijn bomen te verzorgen en te onderhouden, kruipt hij een paar keer per week door een gat in de omheining. Eigenlijk is dat helemaal niet goed voor zijn gevoelloze handen en voeten. Want als hij zich verwondt, kan dit leiden tot zweren met ernstige gevolgen.

 

Nyangwa Mutse Nigeria grond

Nyangwa lepra kreeg, woonde hij bij zijn vader en moeder in een dorpje middenin het oerwoud. Hij hielp hen op het land en in het huishouden, en ging daarom niet naar school. ‘Op een gegeven moment had ik vaak koorts, pijn in mijn gewrichten, en kreeg ik vlekken op mijn huid. Mijn vrienden lachten mij uit en vergeleken mij met een gevlekte geit. Dat raakte mij diep in mijn ziel’, vertelt Nyangwa met zijn ogen op de grond gericht. ‘Na een paar maanden kon ik hete voorwerpen vastpakken zonder iets te voelen. Mijn omgeving dacht dat ik duistere krachten had. Ik werd als stuk vuil behandeld. Ik verbleef in het hutje waar het vee sliep. Mijn eten werd voor me op de grond gegooid, want niemand wilde me aanraken. Ik kreeg niet eens een fatsoenlijk bord.

 

'Met mijn verminkingen moet ik leren leven'

Wonder boven wonder werd ik opgemerkt door iemand die met de Leprastichting in contact stond. Toen waren er al twee jaar voorbij gegaan. Hij nam me mee naar het lepradorp in Mangu, waar ik de juiste medicijnen kreeg. Helaas had ik toen al zware verminkingen aan mijn handen en voeten opgelopen. Ook mijn oogspieren waren al aangetast door lepra. Gelukkig ben ik nu genezen, maar met mijn verminkingen moet ik leren leven.’

 

Nyangwa Mutse Nigeria schrijven

'Eerst vond ik die zelfzorggroep maar niks'

 ‘Ik ben erg blij met de hulp van de Leprastichting’, zegt Nyangwa met een glimlach op zijn gezicht.‘Ik ben heel actief in de zelfzorggroep. Hier kan ik mezelf zijn en mijn gevoelens en verdriet delen. Eerst vond ik die zelfzorggroep maar niks. Ik kwam naar de bijeenkomst met te grote schoenen, ik lette niet zo op mijn hygiëne en ik had veel zweren. Daar maakten mijn groepsgenoten dan opmerkingen over. Ik vond dat niet leuk. Dit bleef voortduren tot het moment dat ik besloot om mezelf de moeite waard te vinden en om goed voor mezelf te zorgen. Nu kan ik me weer tussen de mensen begeven, en heb ik weer het gevoel dat ik ertoe doe. Ik weet niet hoe mijn leven verlopen zou zijn zonder de hulp van de Leprastichting. Wat ik graag nog zou willen doen, is naar school gaan. Ondanks mijn verminkingen kan ik mijn naam schrijven, en daar ben ik al heel trots op.

 

Samen kunnen we leprapatienten vroeg opsporen en behandelen in Nigeria. Help je mee?

 

Ja, ik help mee! >>

 

E-mailnieuwsbrief

 

 

Volg ons ook op:

  fb   twitter   youtube   LinkedIn follow logo