Jummai: naar de zelfzorggroep

Jummai met haar krukkenJummai Markus woonde bij haar ouders in Nigeria, zat gewoon op school en had veel vrienden, tot het haar opviel dat de kleur van haar huid veranderde. Later merkte ze dat sommige plekken geen gevoel meer hadden, alsof ze te lang in één houding had gezeten.

 

Haar oom nam haar mee naar een medicijnman die haar vertelde dat het lepra zou kunnen zijn. Hij verwees haar naar het ziekenhuis in Mangu, een kleine stad in Plateau State. Jummai bleek inderdaad lepra te hebben en startte met de behandeling. Drie jaar later was ze genezen. Maar niet zonder schade. Ze verloor een deel van haar vinger, een paar tenen en heeft geen gevoel meer in haar voeten. Het was geen makkelijk tijd. Ze vertelt: 'Ik had een paar hele goede vrienden. We deden van alles samen. En tot mijn verbazing en verdriet wisten ze niet hoe snel ze weg moesten komen toen ik vertelde dat ik lepra had.'

 

Kippen en een naaimachine

Jummai verhuisde naar een lepradorp niet ver van het ziekenhuis in Mangu, dat wordt gesteund door de Leprastichting. De mensen daar werden haar nieuwe familie. Ze trouwde met Markus, die ook in het dorp woonde en kreeg drie kinderen, twee jongens en een meisje. Kerngezond zijn ze. Lachend vertelt ze: 'Ik ben zo blij dat de mensen hier me hebben geaccepteerd. Ik heb zelfs leren naaien en een naaimachine gekregen van de Leprastichting. Ook heb ik een huisje kunnen bouwen en ik heb een paar kippen, die ik kan verkopen als ze groot zijn. Daarnaast moet ik ook op het land werken, eten verbouwen voor mijzelf en mijn gezin. Dat zware werk is helemaal niet goed voor mijn gevoelloze voeten. Daarom zou ik graag wat meer geld verdienen met het naaien en de kippen.

 

Jummai voert kippen Nigeria'Mensen die me echt begrijpen'

Als ik denk aan de tijd voordat ik lepra had, dan mis ik vooral mijn vrienden, die wel hun school hebben kunnen afmaken. Dat had ik ook graag gewild, want ik wil een goede moeder zijn en de vragen van mijn kinderen over hun huiswerk kunnen beantwoorden. Nu weet ik het soms niet en daar wordt ik heel verdrietig van.

 

Eén keer per week gaat Jummai naar een zelfzorggroep. 'Het contact met mensen die echt begrijpen wat ik meemaak, helpt me. Voor ik ga was ik mijn kleren en vlecht ik mijn haar. Het geeft me een goed gevoel om schoon en mooi te zijn, ondanks mijn aangetaste handen en voeten. Als ik wonden heb onder mijn voeten, geeft de groep advies over de verzorging. Als ik de groep niet had gehad, denk ik dat de dokters mijn voet allang hadden moeten amputeren.' En dan is ze voor het eerst even stil.

 

Help ook mee om mensen als Jummai een beter leven te geven. Word ook donateur!

E-mailnieuwsbrief