‘Ik heb 370 mensen gesproken over hun leprakennis’

Namasté! Mijn onderzoek in Chandauli District zit er (jammer genoeg) alweer op! Uiteindelijk heb ik met meer dan 370 mensen gesproken over hun leprakennis en hun ideeën over leprapatiënten. Ik heb zoveel interessante mensen ontmoet en hun mooie, maar soms ook schrijnende, verhalen gehoord.

 

Aranka2 kledingwinkel2

Taboeonderwerp

In Nederland is van lepra bijna geen sprake meer, terwijl het in India aan de orde van de dag is. Toch blijft het een taboeonderwerp. Ik sprak met zoveel mensen die me vertelden dat ze liever niets met leprapatiënten te maken hebben of dat ze de ziekte verborgen zouden houden voor iedereen, inclusief hun familie en dokter. Uit schaamte, angst of voor de gevolgen. Dit is natuurlijk goed voor te stellen, omdat leprapatiënten het in India heel zwaar hebben. Zij zijn niet meer welkom in hun dorp en worden soms door hun familie verstoten. Een volwaardig leven leiden is nagenoeg onmogelijk, doordat leprapatiënten geen werk kunnen vinden en weinig hulp ontvangen.

 

Onderzoek uitdagingen

Één van de grootste uitdagingen tijdens mijn onderzoek was om vrouwen te vinden en hun te mogen vragen naar hun ideeën over lepra en leprapatiënten. Vrouwen waren vaak verlegen of durfden uit angst om iets verkeerd te zeggen niet met ons te praten. Gelukkig heb ik uiteindelijk met wat moeite veel vrouwen bereid gevonden om met ons hun gedachten te delen. Daarnaast was de compleet andere cultuur voor mij ook lastig om aan te wennen. Mijn Nederlandse vrijheid en zelfstandigheid, moest ik compleet loslaten in India. De status van vrouwen in India is niet te vergelijken met Nederland, wat betekende dat ik me vaak op de achtergrond moest houden, om mensen niet te overrompelen.

 

Leprakarma

Aranka4 paleis Koning Rana

Toch als ik met vrouwen (vaak op het platteland) sprak, was het zo mooi om te zien dat zij vaak wel heel goed over zaken nadachten. Hun ideeën over lepra, gezondheid en ziekte in het algemeen waren vaak goed doordacht! Jammer genoeg betekent goed doordacht niet direct dat zij ook de ‘juiste ideeën’ over lepra hadden. Wat heel duidelijk naar voren kwam tijdens het onderzoek, was het gebrek aan kennis. Naast verkeerde kennis (denk aan antwoorden als ‘lepra wordt veroorzaakt door karma’ of ‘je kan lepra krijgen door huidcontact met een leprapatiënt’) werd ons ook heel vaak verteld dat men eigenlijk niet wist hoe lepra ontstond, overgebracht of behandeld kon worden. Dit gebrek aan kennis en angst voor verspreiding van lepra zorgen in Chandauli District voor de onrechtvaardige behandeling van leprapatiënten.

 

Educatieprogramma helpen ontwikkelen

Door de vragenlijsten en interviews, die mijn vertaler en ik hebben afgenomen in het Chandauli District, hebben we een beeld gekregen van de ideeën en gedachtes over lepra en leprapatiënten. Nu is het van belang om een educatieprogramma zodanig te ontwikkelen dat inspeelt op het heersende, lokale gedachtegoed! Ik hoop dat met mijn project en de uitkomsten ervan, ik het werk van de Leprastichting vooruit heb kunnen helpen en een klein steentje heb bijgedragen aan de bestrijding van lepra en de stigmatisatie van leprapatiënten!

 

 

Eindblog geschreven door Aranka,

India, 26 juni 2017

 

 

 

E-mailnieuwsbrief

 

 

Volg ons ook op:

  fb   twitter   youtube   LinkedIn follow logo