Lepra treft vooral de armste bevolkingsgroepen in ontwikkelingslanden. Veel behandelde patiënten leven onder de armoedegrens. Door hun misvormingen of andere handicaps komen zij vaak zonder werk te zitten. Bovendien worden zij, uit angst, door hun omgeving vaak vermeden of zelfs verstoten. Het stigma of taboe rond lepra is nog steeds erg groot. In veel gevallen blijft er dan niets anders over dan de bedelstaf.

Straf van God
Als leprapatiënten tijdig met hun behandeling beginnen kunnen ze volledig genezen zonder er zichtbare gevolgen aan over te houden. Toch heersen er veel vooroordelen. Vaak wordt gedacht dat lepra een straf van God is. Leprapatiënten zouden zich hebben misdragen, waardoor ze maar het beste gemeden kunnen worden.

Hoewel de wet het verbiedt, komt het veel voor dat leprapatiënten geen toegang meer krijgen tot school of werk. Door het stigma wordt een huwelijk met een leprapatiënt meestal niet snel geaccepteerd.

Angst
Om niet in een sociaal isolement terecht te komen, durven leprapatiënten vaak met niemand over hun ziekte te praten. De angst reikt soms zo ver dat ze niet eens naar de gezondheidspost durven en zich niet meer laten behandelen. Daardoor wordt hun toestand natuurlijk van kwaad tot erger.

Bezig met updaten...