;)
'Never a dull moment' - 21 jaar in Nigeria
Op een zaterdag, nu meer dan 21 jaar geleden, zag Henk Plomp in de krant een vacature staan voor vertegenwoordiger van de Leprastichting in Nigeria. Hij en zijn vrouw Ellie waren toen net terug van een zesjarig verblijf in Suriname. ‘Het leven daar was zo anders, als je dat eenmaal te pakken hebt, wil je weer weg uit Nederland. Die vrijheid…’ Ze kijken elkaar veelbetekenend aan.
‘Een leprapatiënt had ik nog nooit gezien,’ vertelt Henk Plomp. ‘Maar door onze ervaring in Suriname wist ik zeker dat we dit zouden kunnen.’ Deze zomer zetten ze een punt achter hun tijd in Nigeria. Ze gaan met pensioen. Trots Natuurlijk was het niet altijd makkelijk. Maar de moeilijkheden wegen niet op tegen de voordelen van dit werk. Ellie Plomp: ‘We kregen steeds meer taken.’ Henk: ‘Ja, daardoor bleef het leuk. Op een gegeven moment zit je er dan twintig jaar, maar zo voelt het niet. Never a dull moment*, zeggen ze in Nigeria.’ Terugkijkend op die 21 jaar was het bezoek van premier Balkenende aan het lepratrainingscentrum in Zaria één van de hoogtepunten. ‘Nigeriaanse hoogwaardigheidsbekleders blijven meestal op zo’n twintig meter afstand van de patiënten, maar Balkenende hurkte naast een man, gaf hem een hand en knoopte een gesprekje aan. Ik stond er vlak bij. Het was een openbaring voor de Nigerianen. Een prachtig moment.’ * Nooit een saai moment
Stroomversnelling
‘Toen we in Nigeria begonnen, was het vervoer dramatisch. De artsen moesten met een paar oude Volkswagen Kevers naar de ziekenhuizen. Als het regende was dat onmogelijk: de onverharde wegen werden onbegaanbaar. Ook het contact met Nederland verliep moeizaam. Alles ging nog per post en die kon er weken over doen. Een ander voorbeeld: mijn voorganger reed met een schoenendoos vol papiergeld onder zijn stoel door het land om het op de juiste plek te krijgen, hij vertrouwde de banken niet. Ik schreef een rapport met aanbevelingen die bijna allemaal zijn overgenomen door de Leprastichting. Toen raakte alles in een stroomversnelling.’
Twintig jaar geleden werkten er nog tien Nederlandse artsen en zes Nederlandse fysiotherapeuten in Nigeria. De Leprastichting heeft liever lokale medewerkers, omdat die vaak beter functioneren in het Nigeriaanse systeem. Henk Plomp: ‘Steeds als er een contract afliep, probeerden we een Nigeriaan voor de functie te krijgen.’ 
Deze ‘Nigerianisering,’ zoals Henk Plomp het noemt, is niet het enige wat hij en Ellie hebben bereikt in 21 jaar. ‘We hebben overeen-komsten gesloten met de Nigeriaanse overheid. Die draagt nu financieel bij aan lepra- en tuberculosebestrijding. En we hebben heel veel geïnvesteerd in trainingen van gezondheids-personeel. Daarnaast hebben we de vrijheid gekregen om zelfzorggroepen op te zetten, die ook heel goed lopen. Ons handboek voor zelfzorggroepen wordt nu wereldwijd gebruikt! Daar zijn we echt trots op.’
